Verwaarlozing

Door welke vorm van verwaarlozing je ook getekend bent, er is een algemene deler binnen de sfeer. Waar begint verwaarlozing nu precies? Wanneer is het eigenlijk verwaarlozing? Er zijn veel vormen van verwaarlozing die in een schemergebied vallen. Verwaarlozing is meer en breder dan de meer inzichtelijke vormen, waarin er geen, onvoldoende of onjuiste voeding, kleding of bescherming gegeven is. De vormen van verwaarlozing die ik met grote regelmaat tegenkom binnen de praktijk zijn emotionele- en psychische verwaarlozing. Mensen die als kind de volwassene moesten zijn. Bij een ouder met psychische- of psychiatrische problemen. De mensen die met de herinnering en erfenis leven, dat zij vooral ‘gewaardeerd’ werden door hun ‘onzichtbaarheid’. Wanneer de (stief)ouder ‘geen last’ van het kind had. Met als gevolg het kind dat altijd wegging om buiten te spelen of zich stilletjes terugtrok op de slaapkamer.

De volwassene die in therapie komt en vaak zelf niet goed weet wat er aan de hand is. De volwassene die opgegroeid is met een ‘psychisch- en emotioneel afwezige ouder’ en nu zelf niet weet hoe contact te maken met het eigen kind. Of moeite heeft met sociale contacten, relaties en intimiteit. Vragen als: ”Wie ben ik? Hoe ben ik? Wat kan ik? en Hoe wil ik zijn?” komen dan voorbij.